Droogvallen en krachtenleer

Met onze zoon, toen een jaar of twaalf, gingen we er op uit met onze Cornisch Crabber. Een Crabber heeft een kielmidzwaard en kimkielen. We hebben een buizensysteem, waarbij stukken pijp onder de kimmen getrokken kunnen worden, zodat de boot bij droogvallen recht blijft liggen.

Wij hadden pech want een van de buizen schoot onder de kim weg tijdens het droogvallen en we kwamen scheef te liggen. Aan boord hebben we ronde zwarte stootwillen. Die kunnen multifunctioneel dienen: als stootwil, als ankerbol maar zijn ook te gebruiken in deze situatie. Als je de boot weet te hellen, dan kun je er een fender onder drukken en ligt de Crabber rechtop.

Ik vroeg onze zoon: hoe krijgen we de boot met ons tweeën zover dat we de stootwil eronder kunnen drukken? Eerst probeerde hij met al zijn kracht de boot in beweging te krijgen, maar ook nadat hij mijn hulp had in geroepen lukte ons het niet. Dus hij gaf het op.

Ik opperde om de kraanlijn los te maken en aan het uiteinde te trekken. Daar had zoonlief wel vertrouwen in, maar ook dat lukte niet. Toen suggereerde ik meerdere landvasten aan elkaar te knopen. Dat hebben we vervolgens gedaan en kregen we wel beweging in de boot, maar net niet genoeg. Daarna hebben we een anker, vastgemaakt aan het uiteinde in gegraven en vervolgens het uiteinde van de kraanlijn op de lier gezet. En toen ging het wel. Zo kregen we én voor elkaar wat we wilden én een goede les in krachtenleer.